Satya Nadella
Τι να κρατήσεις (Takeaways)
- Η απόδοση πέφτει όταν το “φορτίο” (ασάφεια/εμπόδια) ξεπερνά τη δυνατότητα του εργαζόμενου.
- Πριν αξιολογείτε “ικανότητα”, δείτε τι βάρη κουβαλά ο άλλος και τι εμπόδια του φορτώνει το σύστημα.
- Ευθύνη του leader: να αφαιρεί "φορτίο" (προτεραιότητες, ρεαλιστικό ρυθμό, υποστήριξη με εργαλεία).
Ήθελα να ξεκινήσω να γράφω ξανά για το τρίπτυχο που ξέρω καλά: ανθρώπους-ιδέες-επιχειρήσεις ως ψυχοθεραπεία, επειδή βλέπω συνθήκες παρακμής. Αν εξαιρέσεις, ας πούμε, 100 εταιρείες στις υπόλοιπες ακους απογοητευμένους εργαζόμενους, αφεντικά χαμένα στην ανασφάλεια, μετριότητα, όλοι γράφουν emails (κανείς δεν βγαίνει στη ζωή να πουλήσει, να δημιουργήσει), βασιλεύει η ανοργανωσιά (σε εταιρείες old-school και στις νέες), οι νέοι ρωτούν για remote work και όχι αν θα εκπαιδευτούν, ενώ όλοι ζούμε την ψεύτικη ζωή στα social-οχετό. Μια ομορφιά! Και ενώ συμβαίνει η μεγάλη αλλαγή (ΑΙ), όλοι συζητούν τους κινδύνους, αλλά κανείς δεν αλλάζει.
Ανεβαίνουμε όλοι μια ανηφόρα, σαν ορειβάτες-αναρριχητές και κουβαλάμε σακίδια (βάρη). Καθένας γνωρίζει καλά το δικό του, ποιο λουρί χαλαρώνει, πότε του κόβει τον ώμο, νιώθει το βάρος σε κάθε βήμα. Δεν μας νοιάζει ο διπλανός, ακόμη κι αν βαριανασαίνει. Λες, ΟΚ, όλοι έχουν ένα (βάρος) και προχωράς. Η ηγεσία όμως δεν είναι να πηγαίνεις μπροστά, ή να δείχνεις δρόμο (too heroic, ψεύτικο), αλλά να παρατηρείς τα σακίδια των άλλων (τα σιωπηλά βάρη), και να βοηθάς στη διαδρομή, να μειώνεις τα εμπόδια και να ρυθμίζεις το ρυθμό. Νοιαζόμαστε, να φτάσουμε μαζί; Όχι.
Το κρίσιμο και συχνά παραμελημένο κομμάτι της ηγεσίας είναι η κατανόηση του φορτίου που κουβαλούν οι άνθρωποι στον επαγγελματικό κόσμο. Πίεση, άγχος και απαιτήσεις αυξάνονται, και η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε το βάρος, που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι, γίνεται κριτήριο για παραγωγικές ομάδες και υγιείς συνεργασίες. Το “σακίδιο” έχει έγνοιες, φοβίες, εξάντληση και επηρεάζει άμεσα τη συμπεριφορά, το motivation και την απόδοση
Χρειάζεται αλλαγή (τα παλιά μοντέλα δεν δουλεύουν)
Οι επιχειρήσεις μιλάνε για ομάδες, επιδόσεις, στόχους, αλλά σπάνια κοιτάνε τους ανθρώπους. Τους αφήνουν στη τύχη τους. Ψάχνουν κολλητάρια ή υποτακτικούς, ή χαμηλού κόστους. Δεν ρωτούν, αντέχει, ξέρει; Μπορεί να το κάνει; Πως θα βελτιωθεί; Και όταν κάποιος μένει πίσω, πέφτουν να τον φάνε. Λες και δεν φταίει η διαδρομή, ή το σύστημα που φτιάξαμε (BTW, τα περισσότερα συστήματα οργάνωσης είναι κουκουρούκου…ένας ατζάιλ κόουτς θα μας σώσει).
Γεμίσαμε fancy τίτλους of ‘senior’ incompetence. Αν έχεις δουλέψει χρόνια, ξέρεις: υπάρχουν σιλό, οι φωνακλάδες-ξερόλες κουράζουν, όλοι περπατούν με σκυμμένο κεφάλι, κάθε τμήμα ή υπεύθυνος κουβαλά σακίδιο. Έχω δει ικανούς ανθρώπους να λυγίζουν, όχι επειδή τους έλειπε ταλέντο, αλλά επειδή ζούσαν μια τρέλα, φθορά από πρωτοβουλίες χωρίς νόημα (αφού τελικά το αφεντικό θα αποφασίσει αυτό που θέλει). Δεν ξέρουν γιατί το κάνω αυτό και βιώνουν περιβάλλοντα που επιβραβεύουν φίλους ή ‘echo chambers’.
Δεν χρειάζονται excel, δείκτες, εντολές για να επιβιώσουμε στις δύσκολες μέρες που θα έρθουν. Θέλουμε engaged, δυνατούς, ήρεμους, εκπαιδευμένους ανθρώπους…αν θέλουν οι επιχειρήσεις ανθεκτικότητα! Να βοηθήσεις, μάθεις, εμπνεύσεις, αφού η διαδρομή θα είναι όλο πιο δύσκολη (αγορά-οικονομία). Συνήθως οι κάθε είδους μετασχηματισμοί (τεχνολογικοί, οργανωτικοί) αποτυγχάνουν γιατί ξεχνάμε τον ανθρώπινο παράγοντα. Οι επιχειρήσεις προτιμούν, όσους δείχνουν ότι προσαρμόζονται (ακόμη κι αν δεν ξέρουν χριστό) και κρίνουν αυστηρά όσους προσπαθούν.
“Ωρε που πάμε…” (με φωνή Αυλωνίτη)
Ξέχνα βραβεία, κόουτσες, social media quotes και άκου με: η ώρα που ωριμάζεις (αφεντικό, εργαζόμενε, ντιτζιταλ έξπερτ) είναι όταν ενδιαφερθείς να κάνεις αλλαγές με τους ανθρώπους σου μαζί. Όταν κοιτάς πέρα από το δικό σου σακίδιο και βοηθάς, δεν κάνεις πράξη καλοσύνης, αλλά είσαι ευφυής! Οι συνεργασίες δεν γίνονται με δομές, εντολές, ή από έναν. Ίσως πείτε, τι ηγεσία μας τσαμπουνάς, εδώ οι μισοί και βάλε κόουτσες είναι αυτοδίδακτοι, ή πρώην ‘κακά σκυλιά’ παλιομοδίτικων οργανισμών (δηλ. σε κακά εργασιακά περιβάλλοντα) και η καθημερινότητα δεν αντέχεται. Σας απαντώ ως άλλος Sinek, πως θα γράφω για την ηγεσία που φροντίζει όλους όσους -μαζί- κάνουν την ίδια ανάβαση, για να πετύχουν στόχους (ότι και αν είναι: έθνος, κράτος, επιχείρηση, τμήμα, φίλοι).
Θα γράφω για τα σακίδια που μας βαραίνουν
Ξέρω πως όλοι έχουμε ένα σακίδιο. Βαρέθηκα να σηκώνω το δικό μου και να μένω σιωπηλός και αμέτοχος, ενώ βλέπω να εξελίσσεται η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ παρακμή εταιρειών-συστημάτων-ανθρώπων-ιδεών-γνώσεων-εξέλιξης-governance-αρπαχτής. Είναι τεράστια, χωρίς αξίες, και οπορτουνιστική!
Στο blog θα γράφω πρωτίστως για μένα, ώστε να μη χάσω το μυαλό μου και όσα μου έμαθαν μεγάλοι δάσκαλοι, αλλά και για να βοηθώ. Α! και θα γράφω long format, δεν θα μου πει η Google πόσες λέξεις να γράφω, ούτε ο τυπάκος που κάνει scroll (ας μην με διαβάζει). Εσείς που δεν με ξέρετε, όχι, δεν είμαι κόουτς (λαιφ, ατζάιλ, growth, ηγεσίας)! Εσείς που έχουμε πει και μια κουβέντα, θα καταλάβατε πως τα έχω πάρει, με ό,τι βλέπω τριγύρω.
Είμαι ο Τάσος Παγκάκης. Βοηθώ leaders και ομάδες να μετατρέπουν την αλλαγή σε ανάπτυξη, δουλεύοντας στο τρίγωνο Στρατηγική-Επικοινωνία-Υλοποίηση. Παρεμβαίνω όπου υπάρχει ασάφεια, για να δώσω πλαίσιο αποφάσεων, καθαρό narrative και roadmap. Λιγότερο θόρυβο, περισσότερη ευθυγράμμιση, σωστή υλοποίηση. Αν θέλεις ξεκάθαρη κατεύθυνση στη στρατηγική, μίλησέ μου και θα σε βοηθήσω.
