Eric Hoffer
Τι να κρατήσεις (Takeaways)
- Η επαγγελματική αντοχή δεν είναι «σφίγγε δόντια», αλλά να έχεις συνειδητή δράση με συνέπεια-διάρκεια.
- Να αυξάνεις συστηματικά την αξία και ανθεκτικότητα σου μέσα στον οργανισμό, όπου κι αν δουλεύεις.
- Πρακτικό “Now what”: να επιλέγεις ενέργειες που μειώνουν τριβές/φθορά και αυξάνουν την επίδρασή σου.
Η καθημερινότητα σε όλες τις δουλειές έχει γίνει σκληρή και απαιτητική. Οι αλλαγές τρέχουν και οι πόροι μειώνονται. Δεν παίζει ρόλο, αν βρίσκουμε ταλέντο ή πόσο οργανωμένο μαγαζί είσαι. Η ΤΝ θα αλλάζει πολλά δεδομένα, η γεωπολιτική αβεβαιότητα θα φέρνει νέους οικονομικούς κινδύνους, τα deadlines δεν θα τελειώνουν ποτέ και το άγχος θα είναι all time high!!
Σε τέτοιο περιβάλλον, η «ανθεκτικότητα» είναι εργαλείο επιβίωσης. Και η «αξία» δεν αποδεικνύεται με βιογραφικά, αλλά με το ποιο τρόπο προσφέρεις, μαθαίνεις, προσαρμόζεσαι και επιδράς γύρω σου. Διαβάζοντας απόσπασμα από το βιβλίο Take Charge and Stay Confident της Kathryn R. Martin βρήκα ενδιαφέροντα τα τέσσερα βήματα που προτείνει.
1. Αντί να βλέπεις το ποτήρι «μισογεμάτο», δες τι θα συμβεί αν μείνει άδειο
Συνήθως σκεφτόμαστε περίεργα. Έχουμε συχνές μεταπτώσεις από το αισιόδοξο «όλα θα πάνε καλά», έως την καταστροφή (DNA γκρίνιας). Η συγγραφέας προτείνει να εξασκούμε σε καθετί τη θετική μας οπτική, έχοντας επίγνωση του κόστους της αδράνειας (σχεδόν θεωρεί τη θετική σκέψη ως μόνη κινητήριο δύναμη). Υποστηρίζει πως ό,τι και αν μας συμβεί στον εργασιακό χώρο, είναι ζήτημα ερμηνείας και στάσης ζωής πως θα το αντιμετωπίσουμε. Σου λέει, σκέψου, αν δεν αλλάξεις κάτι/δράση/πρωτοβουλία, τι (κακό) μπορεί να συμβεί σε έξι μήνες; Αν η ομάδα σου συνεχίσει με τον Χ ρυθμό, ποιο ρίσκο αυξάνεται και θα πρέπει να αντιμετωπίσεις; Σε βάζει δηλαδή να δεις καθαρά τις συνέπειες του “μην κάνεις τίποτα” και σε προτρέπει να αναλάβεις δράση, αντί να μεμψιμοιρείς.
2. Ξεπέρασε τα «πρέπει» που σε κρατούν στάσιμο
Ξέρω όλα τα «πρέπει να μείνω στην εταιρεία τουλάχιστον τρία χρόνια», «πρέπει να πάρω προαγωγή», «πρέπει να μην πω κάποια βλακεία», «δεν πρέπει να παίρνω θέση, όταν μιλά το big boss» αλλά είναι ανυπόστατα!!! Ποιος έχει βγάλει αυτά τα πρέπει; Ποιος γέμισε το μυαλό μας με συνταγές που απέχουν από την πραγματικότητα;
Η συγγραφέας υποστηρίζει πως όλα αυτά τα «πρέπει» είναι παρωπίδες που περιορίζουν την κρίση μας και βασανίζουν την αυτοεκτίμησή μας (οδηγούν σε υποτίμηση). Είναι ρουτίνα στο μυαλό και προτείνει, κάθε φορά που πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται έτσι, να ρωτάς «κι αν είναι το αντίθετο αλήθεια;». Μερικά από τα καλά μυαλά που έχω συνεργαστεί, ήταν άνθρωποι έξυπνοι, που αμφισβητούσαν τη ρουτίνα και ήταν πάντα θετικής στάσης. Το ίδιο ισχύει και για τις εταιρείες, πρέπει να αμφισβητήσουν την όποια ρουτίνα (‘status quo’).
3. Σήκωσε το κεφάλι, δες τη μεγάλη εικόνα, γίνε εσύ το social capital
Aν είσαι διαρκώς χαμένος μέσα σε tasks, emails, web calls και εκκρεμότητες, κουράζεσαι, απονευρώνεσαι και χάνεις το «γιατί». Ποιο είναι το νήμα που ενώνει τη δουλειά, τις αξίες σου και ότι θες να πετύχεις; Ποιοι είναι οι άνθρωποι που πρέπει να μάθεις, συνδεθείς, μιλήσεις, συνδημιουργήσεις μαζί τους; Οι (καλές) επιχειρήσεις αναζητούν τη συνδετική κόλα, τον άνθρωπο που ενώνει, το ‘social capital’ που επηρεάζει θετικά όλους γύρω του.
Αυτό που η Martin ονομάζει “BIG ARC” (κιβωτός) είναι η ικανότητα να βλέπεις όλο το πλαίσιο αναφοράς, τη μεγάλη εικόνα. Όπως ένας καλός project manager δεν κοιτά μόνο το task list, αλλά και το αποτέλεσμα που φέρνει αξία για τον πελάτη και τα μέλη της ομάδας. Όσο πιο καθαρά βλέπεις το νόημα πίσω από ότι κάνεις, τόσο περισσότερο χώρο επιρροής δημιουργείς (και το βλέπουν όλοι), τόσο λιγότερο φθείρεσαι από την καθημερινότητα.
4. Μίλα για την αξία σου, μην περιμένεις να τη μαντέψουν οι άλλοι
Πολλοί επαγγελματίες θεωρούν αυτονόητο ότι «θα φανεί η δουλειά μου». Δεν φαίνεται γιατί είναι τόσο χαοτικοί οι οργανισμοί-επιχειρήσεις και άλλοτε οι ίδιοι υποτιμούμε το έργο μας (περνάει κάτω από το ραντάρ). Βεβαίως υπάρχουν και τα ‘politics’. Η επικοινωνία της αξίας του τι προσφέρεις, πώς επηρεάζεις, πού διαφέρεις δεν είναι αλαζονεία, αλλά επαγγελματική ωριμότητα. Σε περιβάλλοντα που αλλάζουν γρήγορα, οι άνθρωποι που μιλούν καθαρά για τη συμβολή τους, αναγνωρίζονται και προχωρούν.
Τι κατάλαβα από το βιβλίο
Η Martin κλείνει το μάτι υπέρ της στρατηγικής της ομάδας, αντί της ατομικής (και απομονωμένης) στάσης. Είναι σαν να μας λέει, πάρτο αλλιώς, βγες από το καβούκι και τη μίρλα! Δεν βλέπω τα 4 βήματα που προτείνει σαν «τεχνικές αυτοβελτίωσης», αλλά ως ένα τρόπο με τον οποίο άνθρωποι και οργανισμοί μπορούν να ευθυγραμμιστούν καλύτερα. Μόνον έτσι, θα δημιουργείται μεγαλύτερη ενέργεια και δέσμευση (engagement), θα μειώνεται το turnover, και όλοι θα συνδέονται περισσότερο με το (βαθύτερο) νόημα της δουλειάς τους (και γιατί την κάνουν).
Σε περιόδους πίεσης, αυτό που λείπει δεν είναι η προσπάθεια, αλλά η (θετική) κατεύθυνση. Αυτή χτίζεται όταν ο καθένας καταλαβαίνει τη δική του αξία και τη θέση του μέσα στο σύνολο. Ακούγεται απλό; Δεν είναι.
Είμαι ο Τάσος Παγκάκης. Βοηθώ leaders και ομάδες να μετατρέπουν την αλλαγή σε ανάπτυξη, δουλεύοντας στο τρίγωνο Στρατηγική-Επικοινωνία-Υλοποίηση. Παρεμβαίνω όπου υπάρχει ασάφεια, για να δώσω πλαίσιο αποφάσεων, καθαρό narrative και roadmap. Λιγότερο θόρυβο, περισσότερη ευθυγράμμιση, σωστή υλοποίηση. Αν θέλεις ξεκάθαρη κατεύθυνση στη στρατηγική, μίλησέ μου και θα σε βοηθήσω.
